όπως χωρίς προειδοποίηση ερωτεύεσαι και χάνεις τον ύπνο σου για κάποιον
και περνάς ώρες αφασίας να χαμογελάς σα χαζοχαρούμενο μόνο στη σκέψη του
και αρχίζεις [κι αυτός μαζί σου] να του μιλάς σα να νιαουρίζεις όποτε είσαστε μαζί
και όταν το συνειδητοποιήσεις τρομάζεις αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις (because it's sooo cute) και σε κάτι λιγότερο από 2 μήνες κάνετε όνειρα και συζητάτε για τ'αγαπημένα σας ονόματα such as Ιφιγένεια for him, Μάρκος for you;
Έτσι ξαφνικά όλα γίνονται αναμνήσεις
...anathema Frankfurt :(
Έτσι ξαφνικά,
εκεί που κάθεσαι και μετράς τις μέρες από τότε που χωρίσατε
και χάνεις τον ύπνο σου γι'αυτόν
και περνάς ώρες αφασίας να κλαίς μόνο στην σκέψη του
και σιχαίνεσαι να βρίσκεσαι με ζευγάρια που νιαουρίζουν αντί να μιλάνε φυσιολογικά (γιατί είναι τόοοσο ηλίθιο)
και ακόμη και μετά από σχεδόν 2 χρόνια ελπίζεις ότι κάπου κάποτε κάτι θα συμβεί και θά στε πάλι μαζί γιατί δεν μπορεί να νιώσεις το ίδιο για κάποιον άλλο που σημαίνει (;;;) ότι... "you were meant to be t o g e t h e r"
Έτσι ξαφνικά,
σού 'ρχεται η φλασιά!
Σου πάει να χαμογελάς πολύ περισσότερο από το να μιζεριάζεις.
Σου ταιριάζει να κάνεις όνειρα για σένα, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα σαι μόνη σου, αλλά τουλάχιστον alive and kicking.
Σου αξίζει να πιστεύεις ότι θα ξαναείσαι ευτυχισμένη και αυτή τη φορά με κάποιον που θα αισθάνεται (όχι χρειάζεται) το ίδιο με σένα.
Κι αυτή η μέρα δεν είχε μέχρι τώρα σημασία π.χ γιορτή, γενέθλια, 1ο ραντεβού, χωρισμός.
Κι αυτή είναι η μέρα που αποφασίζεις από τις 3 τελείες να περάσεις στη 1 τελεία και παύλα.
Αυτή τη μέρα την ονομάζεις απλά ΣΗΜΕΡΑ.
Και προχωράς.
Και κάθε "σήμερα" ελπίζεις πώς θα ξεχάσεις και θα τον αγαπάς λιγότερο από χθες.
Και το σήμερα αποκτά άλλη αξία...because YOU worth it ._
ifigeneia for him / "best of me" for all the rest of you
