Just because I felt it...again (η ζωή ένας κύκλος).

Τα δικά σου μη και τα δεν σε κάνουν μηδέν...

κι έτσι απλά κι αθόρυβα ένας κύκλος έκλεισε :)

Ασυνάρτητη ανάρτηση

"Να διασχίζεις τον Μ5 από Bristol και κάθε 10 λεπτά ν'αντικρύζεις -μέσα στη νύστα σου- το reminder : "think bike, think biker"...
Εμ και να θέλω να αγιάσω/ξεχάσω δεν μ'αφήνετε...βαλτοί είστε όλοι σας;
Πάνω που λέω ότι επιτέλους τα βρήκα (τ'αυγά και τα πασχάλια που χω χάσει προ πολλού) με τον εαυτό μου και γυρίζω σελίδα...ήθελα νά ξερα σε μέλι έχουν βουτηχτεί αυτά τα δάχτυλα και έχουν κολλήσει εκεί, στην ίδια σελίδα; "

               

 μονολογούσε η Ιφιγένεια προσπαθώντας να κρατήσει τα μάτια της ανοιχτά πάνω στο τιμόνι κι ενώ οι υαλοκαθαριστήρες με το μονότονο πέρα δώθε τους δεν βοηθούσαν καθόλου την κατάστασή της.

"Starbucks στο επόμενο service, κάνε μια στάση να πιείς ένα καφέ να ρθεις στα ίσια σου πριν αρχίσεις να μουτζοκλαίς πάλι, αν δε προλάβει να σε πάρει σβάρνα καμιά νταλίκα έτσι που είσαι έτοιμη να τον πάρεις (το Μορφέα [http://el.wikipedia.org/wiki/Μορφέας]). Κοιμήσου αγγελούδι μου θα σου ψέλλνουμε σε λίγο έτσι όπως πας!!!"

της φωνάζει η Σταυρούλα την κατάλληλη στιγμή...
Είναι να μην το λατρεύεις αυτό το κορίτσι; Πάντα εκεί, να σου υπενθυμίζει πόσο σημαντική είσαι, άσχετα αν κάποιοι ήταν απλά αφελείς και δεν σε εκτίμησαν ή δεν αφιέρωσαν το χρόνο να σε γνωρίσουν καλύτερα γιατί είχαν άλλες προτεραιότητες.

Μετά το venti cappuccino όλα φαίνονταν και πάλι πιο καθαρά-άνοιξαν τα μάτια της Ιφιγένειας- . Ψάχνοντας νευρικά να βρει ένα σταθμό της προκοπής για το υπόλοιπο της διαδομής, αποφεύγοντας έντεχνα όλα τα Bbc που διακόπτουν τα τραγούδια για πάρλα και διαφημίσεις κάθε 2 λεπτά (πώπωωω, μάλλον ήταν δυνατός ο καπουτσίνο), πέφτει πάνω σ'αυτό:

και την πιάνουν τα γέλια...αυθόρμητα, όπως παλιά.
Την Ιφιγένεια; Τη Σταυρούλα; Θα σας γελάσω...και δεν είναι στις προθέσεις μου.

As from today I won't be your ifigeneia anymore._

                                               Έρχεται μια μέρα που ΞΥΠΝΑΣ.

Έτσι ξαφνικά, 

        όπως χωρίς προειδοποίηση ερωτεύεσαι και χάνεις τον ύπνο σου για κάποιον
και περνάς ώρες αφασίας να χαμογελάς σα χαζοχαρούμενο μόνο στη σκέψη του
και αρχίζεις [κι αυτός μαζί σου] να του μιλάς σα να νιαουρίζεις όποτε είσαστε μαζί
και όταν το συνειδητοποιήσεις τρομάζεις αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις  (because it's sooo cute) και σε κάτι λιγότερο από 2 μήνες κάνετε όνειρα και συζητάτε για τ'αγαπημένα σας ονόματα such as Ιφιγένεια for him, Μάρκος for you;

Έτσι ξαφνικά όλα γίνονται αναμνήσεις

                                                                        ...anathema Frankfurt :(

Έτσι ξαφνικά,

        εκεί που κάθεσαι και μετράς τις μέρες από τότε που χωρίσατε
και χάνεις τον ύπνο σου γι'αυτόν
και περνάς ώρες αφασίας να κλαίς μόνο στην σκέψη του
και σιχαίνεσαι να βρίσκεσαι με ζευγάρια που νιαουρίζουν αντί να μιλάνε φυσιολογικά (γιατί είναι τόοοσο ηλίθιο)
και ακόμη και μετά από σχεδόν 2 χρόνια ελπίζεις ότι κάπου κάποτε κάτι θα συμβεί και θά στε πάλι μαζί γιατί δεν μπορεί να νιώσεις το ίδιο για κάποιον άλλο που σημαίνει (;;;) ότι... "you were meant to be t o g e t h e r"

Έτσι ξαφνικά,

      σού 'ρχεται η φλασιά! 

Σου πάει να χαμογελάς πολύ περισσότερο από το να μιζεριάζεις.

Σου ταιριάζει να κάνεις όνειρα για σένα, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι θα σαι μόνη σου, αλλά τουλάχιστον alive and kicking. 

Σου αξίζει να πιστεύεις ότι θα ξαναείσαι ευτυχισμένη και αυτή τη φορά με κάποιον που θα αισθάνεται (όχι χρειάζεται) το ίδιο με σένα.

Κι αυτή η μέρα δεν είχε μέχρι τώρα σημασία π.χ γιορτή, γενέθλια, 1ο ραντεβού, χωρισμός.
Κι αυτή είναι η μέρα που αποφασίζεις από τις 3 τελείες να περάσεις στη 1 τελεία και παύλα.
Αυτή τη μέρα την ονομάζεις απλά ΣΗΜΕΡΑ.
Και προχωράς.
Και κάθε "σήμερα" ελπίζεις πώς θα ξεχάσεις και θα τον αγαπάς λιγότερο από χθες.
Και το σήμερα αποκτά άλλη αξία...because YOU worth it ._

                                                                               
                                                                               ifigeneia for him / "best of me" for all the rest of you

Let's make another try ;-)

5 hours waiting at Frankfurt's airport, on my way back from Greece, were enough to make me think of new beginnings...and returning to my attempt of expressing my thoughts and feelings via blogging.

Frankfurt: a city that I haven't visited but which became a significant "station" of my life.
But that's all it was proved to be: an intermediate station not a destination.

As unease as I initially felt for having to spend all these hours in the airport (that seemed the only option when we reached the snow covered German territory few minutes after 5pm local time) these hours were not that wasted in the end.
After wondering around the corridors of my mind, confused by the memories, the images of the past and whoever Frankfurt was connected to in my state of mind, I started noticing the Christmas decorations, the tasty-looking sweets and my eyes stopped at a book: Who moved my cheese?
How funny indeed...even the title reminded me of a (not that funny) joke that someone that I used to know was saying, but which had to do with a burger(μου κλέψανε το μπιφτέκι) rather than cheese!

How can a small book make you change the perspective of things? By the same way someone else's decision can change your way of thinking-trusting-loving I guess.

"Who moved my cheese" by Spencer Johnson: highly recommended to anyone that has to deal with changes in his/her life.


And here's a song to remind me my 2012 resolution (gia na min 3exniomaste-excuse my Greeklish): https://www.youtube.com/watch?v=Y5rCducwW2Q

To new beginnings λοιπόν...

kalinychta