Κάποιοι, κάπου, κάπως...

                                                       
                                                                                                                                           ...

It's sad but true...I know you better now (reply to all and more specifically to YOU)

Χαμένες στιγμές,

λέξεις που δεν ειπώθηκαν,

συναισθήματα που δεν παραδέχτηκες ή απλά δεν ένιωσες,

ψεύτικη άνεση (coolοσύνη και καλά),

ένα "reply to ALL" εκτός από εκείνη...

Σε ξέρω καλά πλέον.

For you, it was exactly what you've said or implied:

                         

 Τώρα τί θυμήθηκες, τί θες;;;

Να τραβάς την προσοχή με μια επιδεικτική αδιαφορία;

Wake up...grow up.
I see right through you.
I know right through you.
I feel right through you.
I walk right through you.--

Αυτό μου μ'έκανε να σε ερωτευτώ ήταν που μ'έκανες να γελάω
(τί ωραία γέλια κάναμε οι δυό μας, ακόμη και μόνο με τα βλέμματα!).

Όταν πια τα δάκρυα  έγιναν η καθεβραδυνή ρουτίνα μου (αν υπάρχει τέτοια λέξη που να εκφράζει τον πόνο του χωρισμού) κατάλαβα ότι απλά πρέπει να συνεχίσω...χωρίς εσένα.

Μόλις ξαναβρήκα το γέλιο μου συνειδητοποίησα ότι μπορώ.

Και τώρα τί;

I' m cosy in the rocket ready to go
(κι όποτε με παίρνει από κάτω απλά ανατρέχω σε αναρτήσεις σαν κι αυτή),

εσύ μείνε στον κόσμο σου με επίκεντρο τον εαυτό σου όπως πάντα 

γιατί ποτέ δεν ένιωσες γιατί

μα είναι πια πολύ αργά να νιώσεις. 

Moving...on

While searching for a new place to move in, this time on my own, and choosing furniture from IKEA  (τα οικονομικά μου με υποχρεώνουν να κάνω λίγους συμβιβασμούς) I thought it's about time to close any chapter that doesn't make me happy (or happier) anymore.

It was really moving to realise that writing my thoughts and expressing feelings in a way that means different things to me than to whoever is reading them, could help me so much.

This is me: saying few, meaning much more. Using words, song lyrics and details that are connected to vivid memories in order to find relief from the past. Going through images or passing by places to recreate new positive memories and erase their link to the painful ones.
Complicated…this is me. You may need  time to know me better but time is not always on our side.

 I choose not to relate to" Ifigeneia" (http://en.wikipedia.org/wiki/Iphigenia... be sacrificed for a loved one's ambitions) anymore.

It's just me: STAvRoula

and it was a real pleasure meeting all of you via my blog.

Thank you my friends!!!

This one is for Y O U :



I'm moving on!

Καλό μήνα ; )

Open up and

embrace the sun, the colours, the summer breeze...

have a nice month!

Moodboard : black

Σα να τό ξερα πως θά ναι περίεργη η μέρα.

Απ'τις 4:15 που χτύπησε το ξυπνητήρι και κάτι ανώτερο με κρατούσε κουλουριασμένη κάτω απ'τα σκεπάσματα για άλλα 15 λεπτά...έπρεπε να το περιμένω.

Το πρώτο μήνυμα στο κινητό: η αναγγελία θανάτου ενός αγαπητού συγγενικού προσώπου:(.

Στη δουλειά: η μιά αναποδιά μετά την άλλη, να με φέρνουν αντιμέτωπη με λαμογιές που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι θα λάμβαναν χώρα σε μια εταιρία σαν αυτή και που φυσικά πρέπει να τις χειριστώ με επαγγελματισμό αλλά και διπλωματία (το enforcement-enforcement αλλά και οι δικές μας powers περιορισμένες όπως εμμέσως πλήν σαφώς μου επισημαίνει ο line manager).


Στο σχόλασμα: dental check up από την οδοντίατρο και πολύ καλή μου φίλη, πατριωτάκι κι αυτή στο ταπεινό Derby, followed by coffee & chatting (ίσως η μόνη αναλαμπή στην σημερινή ημέρα, αν και επίκεντρο της κουβέντας ήταν για άλλη μια φορά το θέμα: overworked και underpaid...).

Today's mood board was just moments of black.

Fatigue σημαίνει κούραση

Δεν μπορώ ...
                          κι εσύ θα πείς "βαριέμαι".
Εγώ λέω "κουράστηκα" και εννοώ...
                          πολλά περισσότερα,όπως πάντα.
Κι εσύ να μην καταλαβαίνεις,
                                      είσαι και λίγο Πόντιος.
Όχι ότι έχω κάτι με τους Πόντιους,
                                       με σένα τα έχω...τα είχα...ουφφφ, άστο καλύτερα.


Τίποτα δεν είναι το ίδιο, ούτε τ'ανέκδοτα, ούτε εγώ. Εσύ; Ποιός ξέρει;

Ασυνάρτητη ανάρτηση

"Να διασχίζεις τον Μ5 από Bristol και κάθε 10 λεπτά ν'αντικρύζεις -μέσα στη νύστα σου- το reminder : "think bike, think biker"...
Εμ και να θέλω να αγιάσω/ξεχάσω δεν μ'αφήνετε...βαλτοί είστε όλοι σας;
Πάνω που λέω ότι επιτέλους τα βρήκα (τ'αυγά και τα πασχάλια που χω χάσει προ πολλού) με τον εαυτό μου και γυρίζω σελίδα...ήθελα νά ξερα σε μέλι έχουν βουτηχτεί αυτά τα δάχτυλα και έχουν κολλήσει εκεί, στην ίδια σελίδα; "

               

 μονολογούσε η Ιφιγένεια προσπαθώντας να κρατήσει τα μάτια της ανοιχτά πάνω στο τιμόνι κι ενώ οι υαλοκαθαριστήρες με το μονότονο πέρα δώθε τους δεν βοηθούσαν καθόλου την κατάστασή της.

"Starbucks στο επόμενο service, κάνε μια στάση να πιείς ένα καφέ να ρθεις στα ίσια σου πριν αρχίσεις να μουτζοκλαίς πάλι, αν δε προλάβει να σε πάρει σβάρνα καμιά νταλίκα έτσι που είσαι έτοιμη να τον πάρεις (το Μορφέα [http://el.wikipedia.org/wiki/Μορφέας]). Κοιμήσου αγγελούδι μου θα σου ψέλλνουμε σε λίγο έτσι όπως πας!!!"

της φωνάζει η Σταυρούλα την κατάλληλη στιγμή...
Είναι να μην το λατρεύεις αυτό το κορίτσι; Πάντα εκεί, να σου υπενθυμίζει πόσο σημαντική είσαι, άσχετα αν κάποιοι ήταν απλά αφελείς και δεν σε εκτίμησαν ή δεν αφιέρωσαν το χρόνο να σε γνωρίσουν καλύτερα γιατί είχαν άλλες προτεραιότητες.

Μετά το venti cappuccino όλα φαίνονταν και πάλι πιο καθαρά-άνοιξαν τα μάτια της Ιφιγένειας- . Ψάχνοντας νευρικά να βρει ένα σταθμό της προκοπής για το υπόλοιπο της διαδομής, αποφεύγοντας έντεχνα όλα τα Bbc που διακόπτουν τα τραγούδια για πάρλα και διαφημίσεις κάθε 2 λεπτά (πώπωωω, μάλλον ήταν δυνατός ο καπουτσίνο), πέφτει πάνω σ'αυτό:

και την πιάνουν τα γέλια...αυθόρμητα, όπως παλιά.
Την Ιφιγένεια; Τη Σταυρούλα; Θα σας γελάσω...και δεν είναι στις προθέσεις μου.